Kahvenin mazarratından bahsetmek bizim için sevgili bir refikin çar ve naçar seyyiatını söylemek demektir. Erbab-ı fen taharri-i hakayık vazifesiyle kendisini muvazzaf bilir, nezakete riayet etmeyerek yani başkasının itiyat ve ülfetine müdahale etmekten korkmayarak taharriyat ve tetkikatında devam eder. Ama kimse iddia edemez ki bir mütefennin zatın keşf-i hakikat ettim diye meydana çıkardığı şey, mahz-ı hakikattir. (…)   

Musahabe-i Fenniye yazısı ilk önce Servet-i Fünun Dergisi üzerinde ortaya çıktı.

Kadın erkek – malum olduğu üzere – dünyada hiçbir fert çabuk ihtiyarlandığını istemez. Bizim ailelerimiz arasında “Aman çok kahve içme. Rengin esmerlenir.” dediklerini işittik. Bu iki doktorun tetkikatı üzerine kaymak hakkında söylenen latifeyi doğru olarak kahve için söylemeli ve çok kahve içme yüzün buruşur demeli.

İki doktorlar bu kadarla da kalmamışlardır: kahve ile meşrubat-ı külliyenin vücutta tahribatı bir derecede ise de ispirto bazen meftununu semirttiği halde kahve bilaistisna daim-ül-evkat düçar-ı zaaf eylemekteymiş. Kahvenin fasıl ve gıybeti hitam bulmadı. Kahveye kesret-i inhimak yüzünden aza-yı beden rehavete uğrayıp bunun neticesi olarak felç gelebildiği de vakiymiş. Bazı mefluçların kahveye şiddet-i inhimakı sebebiyle o arıza-i vahimeye kahveyi sebep tutmak istiyorlar ise de iki doktor bu cihetin katiyen sabit olmamış olduğunu itiraf edip hiç olmazsa bu noktada bize teselliyet bahş oluyorlar.

Musahabe-i Fenniye yazısı ilk önce Servet-i Fünun Dergisi üzerinde ortaya çıktı.

Musahabe-i Fenniye yazısı ilk önce Servet-i Fünun Dergisi üzerinde ortaya çıktı.