Sahih, size daha söylemedim. Biz o gün Kayışdağı’na gidiyorduk. Kararı bir hafta evveli vermiş, akşamdan tedarik olunan öküz arabasına on saatlik nevalemizle dolmuştuk. İçimizde Kayışdağı’nı suyu kadar latif zannedenler vardı. Ben onların tatlı hayalini bozmak istemiyordum.

(…)

Bu sene sonbaharımızın letafeti hakikaten fevkalade! Bereketli yağmurların tesirleriyle bir reng-i zümrüdîn alan İstanbul civarının temaşasına insan bir türlü doyamıyor. Zaten yazın ardı arası kesilmeyen yağmurlar sayesinde çayırlar çemenler daima muhafaza-i teravet etmişti, şimdi büsbütün kesb-i revnak eyledi.

Hâlbuki bir hafta evveli şiddetli hükmünü icra eden fırtınalar Boğaziçi sakinlerinin ekserisini İstanbul’a naklettirdi. Bu sayede Beyoğlu Caddesi, Taksim ve Tepebaşı bahçeleri letafetini artırdı, Doğruyol piyasası revnaklandı. Pazar günü Taksim Bahçesi’ndeydim. Havanın ara sıra bozulmaya niyet göstermesi pek çok tenezzüh-perveri evinde alıkoymuş olduğu halde bahçenin yolları, gazinonun terasları yine hayli kalabalıktı.

(…)

O esnada yanıma gelen bir zat da bana Beyoğlu tramvayıyla İstanbul tramvayının hiç kıyas kabul etmeyecek derecede olduğunu söylüyor: Beyoğlu’nda sürat var, nezafet yok; İstanbul arabalarında bataet var, temizlik zararsız diyordu; ben gülmeye başladım.

(…)

İstanbul Postası yazısı ilk önce Servet-i Fünun Dergisi üzerinde ortaya çıktı.

(…)

Meraktan meraka da fark vardır ya! Bu hafta tuhaf bir miras havadisi işittim. Sahihan gülünecek şeydi. Beyoğlu’nda mukim meşhurca doktorlardan biri vefat eder. Varis-i yegânesi olan biraderi emval-i metrukeye vaz-ı yed etmek üzere evine giderse de doktorun hal-i hayatında çok zannolunan servetinden bir şey zuhur etmez. Ufak evinde güzelce mobilya ile yazıhane derununda üç beş kasa anahtarı bulurlar. Tabii kasalar aranır, onlardan eser yok. Varis nevmit olmaya başlarken İstanbul’da Çukacı [Çuhacı] Hanı’nda müteveffanın bir odası olduğunu haber alırlar. Varisin anahtarları yakalayınca odaya nasıl koştuğunu söylemeye hacet yoktur değil mi? Odanın kapısı açılır. Üç tane cesim kasa… Heyecan artar, aman anahtarlar… Kasanın birini açtıkları zaman içinde yüzlerce cins muhtelif saat bulurlar. Ötekini, o da öyle, üçüncüsü, keza hep eski yeni cep saatleri dolu. Bu da bir merak değil mi?

Beyoğlu’nda İspilandit [Splendid] Lokantası’nda bir sütuna raptolunan o cesim lavanta şişesi de çoğunun merakını celp eyliyor. Şişenin bir deliğine onluk atacak altındaki düğmeye basacaksınız. Avucunuza, isterseniz mendilinize biraz lavanta dökülecek. On paraya bir hava-yı muattara bürünmek fena değil.

Tepebaşı’nın Fransız Tiyatrosu da fena değil. Ne fayda ki oyunlar kalabalık olamıyor. Hatta müstecirler bu mahzurda dolayı yaz için getirecekleri İtalyan Opera Takımı’nı kâh Tepebaşı’nda kâh Konkordiya’da oynatacaklar ve birinde oyun verilirken diğer tiyatroyu kapatacaklarmış. Rağbet rekabeti nasıl artırırsa fıkdanı da rakipleri ittifaka davet eyler.

İstanbul Postası yazısı ilk önce Servet-i Fünun Dergisi üzerinde ortaya çıktı.

Anlayamadığım bir cihet varsa o da o koca Konkordiya Tiyatrosu’nun temaşageran mevkiindeki beş on seyirci, şu salonlarda sade kahve içen üç dört müstehliki ile her günkü masrafını örtebilmesidir. Acaba tesadüfün, talihin kazandırdığı başka bir gizli iratları mı var?

İstanbul Postası yazısı ilk önce Servet-i Fünun Dergisi üzerinde ortaya çıktı.